अस मी तिला कितीदा पाहिलेलं........

ती एका कोनाडयात बसलेली, 
स्वतः मध्ये हरवलेली
अस मी तिला कितीदा पाहिलेलं........


सारे काही पाहत असताना देखील, 
मन माझे झुरत होते,
पण विचारायचे काय, 
हे कोडे अजून बाकी होते,

शब्दकोशात माझ्या मला उल्घडला सूर नवा,
जणू काही पौर्णिमेचा चंद्रमा.......
गर्द निळ्या आकाशात, 
झुले पक्ष्यांचा थवा,
आणी सागराला मिळे प्रेमाची ऊबदार हवा......

तरीही प्रश्न तोच होता....
काय आहे असे तिच्या मनात,
जे बोलताच क्षणी.....
उडून जाईल रंग हवा......

मग मी हि निश्चय केला, 
भरला अंगात जोम नवा,
आणी धाडस करुनी विचारला प्रश्न होता जो माझ्या मना......

अगं सांग तरी का अशी कोनाडयात तू बसलेली कोणावर रुसलेली,
मंजुळ स्वरात न तिच्या ओघळल्या अश्रूंच्या झरा.....

घेत हुंदके थांबवून रडू,
सांगितली तिने तिची व्यथा....
ऐकून झालो गारद, 
जणू शब्दांनेच गिळले मला........
मोहत्ना मग प्रेमात बुडाला, 
हा विश्वाचा करुणाकरा....

अखेर ठरला डाव विजयाचा...... 
आणी मातला कंस व्यथेचा,
नियती ची अवघड कोडी सांगून गेली ....... कोण राहिला इथे भला........